Charli Chung:'Laat ik dan maar de oplossing zien in plaats van het donker'

Je mag Charli Chung (24) best regisseur noemen – want dat is hij ook – maar nog liever coach. Al is hij net zo goed decorontwerper, het publiek of ondernemer: hij doet het allemaal met 110% enthousiasme en een indrukwekkende hoeveelheid energie. ‘Het is magisch om iets tot leven te wekken.’

Tekst Rick van Veluw Fotografie Serena Raffa

In de rubriek ‘CJP is er vroeg bij’ zetten we ruwe diamanten in de spotlights. Met in deze aflevering: theaterregisseur Charli Chung.

Charli Chung (24) is theaterregisseur. Hij studeerde aan de Regie Opleiding van de Toneelacademie in Maastricht en heeft inmiddels al veel goed ontvangen producties achter zijn naam staan voor Frascati Producties en Toneelgroep Oostpool. Charli maakte de vijfsterren-voorstelling Don Caravaggio en Parade-hit Alles wat liefde is en NRC riep hem uit tot hét theatertalent voor 2020. Momenteel werkt Charli aan de voorstelling Wolven huilen niet alleen voor Frascati Producties, gebaseerd op de docu The Wolfpack, en wij mochten vast een uurtje meekijken bij de repetities.

Stuiterbal

Charli, ik heb gehoord dat je op theater bent ‘gezet’ door je ouders omdat je zo’n druk kind was?

Charli: ‘Klopt. Ik was niet goed in hockey of voetbal of tennis, maar ben wel een stuiterbal. Mijn ouders dachten: ‘we zetten hem op het toneel, misschien kan hij daar zijn ei kwijt.’ Daar heb ik de liefde voor het spelen ontdekt.’

Toch ben je nu regisseur, geen acteur.

‘Ik ben daar mee gestopt toen ik erachter kwam dat ik homo was. Je moet zoveel van jezelf in het acteren leggen en dat kon ik toen niet. Ik moest eerst mezelf uitvinden. Ik wilde wel bij die magie van het theater betrokken blijven, maar niet op de vloer. Dus koos ik voor de richting regie op de Toneelacademie in Maastricht.’

Waarom juist regie?

‘Ik kan niet goed uitleggen hoe ik regisseur ben geworden, het zit in mijn zijn. Ik vind het leuk om de rol van coach of leider aan te nemen. Voor mijn gevoel werd ik per ongeluk aangenomen bij die opleiding toen ik me daar als 17-jarige aanmeldde. Ik dacht toen: ‘weten ze wel wat ze hebben gedaan?’ I don’t know shit! I don’t know shit about the world, I don’t know shit about myself. Maar ik bleek het te kunnen en er ook nog beter in te worden.’

De cast van Wolven huilen niet alleen, met vanaf links: Teun Donders, Chris Peters, Charles Pas, Joes Brauers en Alex Hendrickx.

Charli Chung op de trap in Frascati

Nu ben je 24 en heb je meerdere producties gemaakt: krijg je vaak opmerkingen over je leeftijd?

‘Nog best weleens, maar ik heb er nu geen last meer van. Een jaar geleden wel. Dan vroeg ik iets en dan zei ik de volgende dag: ‘Waarom is het er nog niet?’. En dan kreeg ik als antwoord: ‘Oh, ik dacht: dat is weer zo’n idee van jou’. Dan dacht ik: hallo, neem je mijn ideeën serieus? Nu denk ik soms: kut, nu heb ik iets gezegd en dan worden er de volgende dag drie LCD-schermen bezorgd. De enige luxe die ik het vind hebben, is dat ik soms kan zeggen dat ik dingen gewoon niet weet. Ik leer bij elk project weer wat: tijdens Don Caravaggio de hele schilderkunst uit 1600 en voor Wolven huilen niet alleen ben ik twee maanden lang in het oeuvre van Quentin Tarantino gedoken.’

Directore

Ik vond het leuk je bij de repetities net in actie te zien: je hoort kleine kreetjes als je iets heel goed vindt, je springt bijna van je stoel.

‘Ik voel me meer coach dan regisseur. Ik speel bijna tweehonderd man publiek in de repetitieruimte. Ik juich voor elke goal, elke bal op de lat. Ik ben het publiek, de coach en af en toe de acteur.’

En dus ook regisseur door af en toe in te grijpen.

‘Ik vind het Italiaanse woord daarvoor eigenlijk mooier, ‘directore’. Ik geef richting aan. In de repetitieperiode kunnen we alles onderzoeken. Ik zie die tijd als het uitleggen van de spelregels van het stuk. Alsof we alle mogelijke speelwijzen van Monopoly leren. We kunnen alle richtingen uit.’
‘De kracht en magie ervan: als het werkt, dan heb je iets tot leven gewekt. Het zijn letters die op papier staan, maar als er dan vijf acteurs in dat stuk gaan vliegen en zweven dan denk ik: ‘wauw, hoe hebben we dat nu gedaan?’ We hebben iets tot leven gewekt, een kind gebaard!’

Charli en de cast tijdens de repetities

The Wolfpack

Je maakt nu Wolven huilen niet alleen, gebaseerd op het verhaal van de broers Angulo die vijftien jaar lang binnen worden gehouden door hun ouders. Waar vind je het optimisme in zo’n verhaal?

‘Ik zag de documentaire over die jongens (The Wolfpack, red.) en ik was zo verwonderd. Hun vader vertelt hen dat de wereld een slechte plek is met mensen die je niet kunt vertrouwen. Dat iemand je letterlijk neersteekt als je één stap zet op straat. Ik vond de kracht van die jongens zo mooi, dat ze buiten komen en het blijkbaar de kracht is van de mens om het andere te zien. Jezus, waar haal je het vandaan!’
‘Tijdens die jarenlange isolatie spelen ze zelf allerlei films na, met zelfgemaakte kostuums en wapens. Dat vind ik ook zo mooi: ze vinden een fysieke en mentale uitweg. Je kunt depressief wegkwijnen in een hoekje, maar dat doen zij niet. De mooiste kracht van de mens – fantasie en creatie – gebruiken zij elke dag. Die houding van ‘laten we er iets van maken, nu we toch op deze aarde zijn!’ Als die jongens het konden in vijftien jaar opsluiting, dan kunnen wij het hier ook doen.’‘De kracht en magie ervan: als het werkt, dan heb je iets tot leven gewekt. Het zijn letters die op papier staan, maar als er dan vijf acteurs in dat stuk gaan vliegen en zweven dan denk ik: ‘wauw, hoe hebben we dat nu gedaan?’ We hebben iets tot leven gewekt, een kind gebaard!’

Wolven huilen niet alleen is vanaf vandaag te zien in Frascati en is daarna in meerdere theaters in Nederland te zien. De CJP-korting verschilt per theater.

Tik jij de 30 voorlopig niet aan en heb je nog geen CJP-pas? Je scoort er nu al eentje voor € 17,50 per jaar!
Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Verder lezen