Robin Kester vond een nieuwe sound in de pandemie

Robin Kester (30) had even genoeg van fluisterliedjes en de starende ogen in een volle zaal. Daarom stortte ze zich dit jaar – tijd zat door corona – op een nieuwe sound. Met succes: mini-album This Is Not a Democracy is een spannende nieuwe afslag met sinistere dreampop. ‘Ik vind het veel toffer om muziek te maken waar je energie mee geeft.’

Tekst Rick van Veluw
Fotografie Lisa Brammer

Ha Robin! Als je terugkijkt op 2020, waar ben je dan het meest trots op?

‘Natuurlijk op het uitkomen van This Is Not a Democracy. Dat was een enorme mijlpaal. Het is de eerste keer dat ik zoveel tijd heb gestoken in een release. Samen met Marien (Dorleijn, frontman van de band Moss, red.) ben ik er helemaal ingedoken. Ik ben heel blij dat we het kunnen uitbrengen in dit gekke jaar en dat het goed opgepikt is.’

Zit er voor jou een hard verschil tussen de sound die je had en de sound die je nu hebt?

‘Het zit ‘m vooral in een stukje gelaagdheid. In 2019 heb ik niks uitgebracht, maar wel heel veel gespeeld. Ik merkte dat ik het toffer vond om muziek te maken waar je energie mee kan geven. Als je kleine fluisterliedjes speelt, is het alsof je de hele tijd tegen het publiek zegt: luister naar me, luister naar me. Nu wilde ik echt laagjes maken, energie creëren, meer dromerigheid. Dat het publiek het over zich heen kan laten komen in plaats van iets heel intiems waar je een speld kunt horen vallen. Ik geniet nu het meest van de instrumentale stukken.’

Hoe ben je bij die sound gekomen?

‘Ik ben een filmnerd. Ik houd van dystopische horror, zoals de serie Westworld. Dat zette me echt aan het denken, over wat bewustzijn is, wanneer je mens bent, of er echt zoiets is als vrij wil. Vandaar de titel This Is Not a Democracy. Ik vind het fijn om een plaat te luisteren, over straat te lopen en me in een film te wanen. Ik wilde mijn muziek filmischer maken.’

Hoe heb jij je verder door 2020 heen geslagen?

‘Als ik me slecht voel, speel ik piano. Dat helpt altijd. Maar wat ik ook ontdekt heb: audioboeken luisteren. Ik ben een hele moeilijke slaper, maar als ik een boek luister, gaat het beter. Mijn favoriet was The Book of Strange New Things van Michel Faber. Dat gaat over een missionaris die naar een vreemde planeet reist om aliens te bekeren. Klinkt heel raar, maar het is prachtig.’

Welke mensen hebben jou dit jaar geïnspireerd?

‘Ik denk toch wel Marien. Zijn werkethiek, holy shit. Hij is zo gedreven en werkt met zoveel overtuiging aan muziek. En als ik door de bomen het bos niet meer zie, dan weet hij precies welke kant we op moeten. Dat vind ik heel inspirerend. Supergemotiveerde mensen, daar word ik blij van.’

Tot slot: wat is je ontdekking van het jaar?

‘Ik luister graag naar Carla del Forno, ideaal om op te zetten als je door de stad wandelt. Oh en Kelly Lee Owens, daar ben ik helemaal idolaat van, ik vind haar zo geweldig. Een andere tip: de podcast Song Exploder, waar muzikanten een liedje van zichzelf ontleden. Superleuk!’

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Verder lezen

De duizend vragen van Samya Hafsaoui

De carrière van Samya Hafsaoui (26) maakte dit jaar een grote sprong. Ze schrijft voor de populaire serie Vakkenvullers, presenteert en maakt programma’s. Als klap op de vuurpijl schreef Samya dit jaar haar eerste boek. Op haar Instagram zet ze belangrijke onderwerpen als mediarepresentatie op de kaart. ‘Mijn grootste doel is dat we met heel Nederland door één deur kunnen’.

Dit vergeet ik nooit meer

Zoals 2020 niet snel zal worden vergeten, zijn deze onvergetelijke momenten van CJP’ers ook lastig uit het geheugen te wissen. Van een uitje naar het theater tot een onschuldig filmavondje op de bank: ze staan voor eeuwig op je netvlies gebrand.

Treat yourself

Gefeliciteerd! Jij hebt 2020 overleefd! En dat is wel een cadeautje waard: gun jezelf nog één laatste bestelling dit jaar (dan gunnen wij je wat korting)